Miemosa
» Amy Carroll Photography

De website van fotograaf Amy Carroll staat tussen mijn favorieten. Prachtige foto’s, die me stiekem zin geven om mijn huwelijk over te doen…


turnzakje

Het kan goed zijn dat de prinses tijdens de turnles even stuntelig blijkt te zijn als haar mama, maar aan haar turnzak zal het alvast niet liggen. Die is uniek, want zelf gemaakt. Benieuwd of de bloem er tegen het einde van het schooljaar nog steeds even fleurig uit ziet…


fietsparadijs

Om de één of andere reden zijn wij nooit echt fietsers geweest. Misschien omdat mijn fiets al jaren dringend aan onderhoud toe was, of omdat de man er al even lang van sprak om een fiets voor hem te gaan kopen, of omdat we slechts één kinderstoeltje hadden. Sinds die hindernissen allemaal overwonnen zijn, is er een nieuwe wereld voor ons open gegaan… Wat blijkt? Wij fietsen dolgraag! De laatste dag van de natste zomermaand sinds tijden liet de zon zich toch even zien, dus wij de fiets op. Echt waar, dat voelde aan als een beetje vakantie.


haken voor dummies

Ik ben aan het haken geslagen… Onbegrijpelijk, want ik heb enkel maar akelige herinneringen aan de haakwerkjes die ik op de lagere school moest maken. Mijn verkrampte vingers en bezwete handen zorgden er keer op keer voor dat ik met een onaf werkje naar huis kwam, en dat mijn mama de nacht kon doorbrengen met het haken van een afschuwelijke pop of een muts waar je als tienjarige van z’n leven niet mee gezien wilde worden. En toch neem ik de draad zowel letterlijk als figuurlijk weer op. Anderhalve week geleden kon ik met moeite een ketting haken. Maar dankzij een meegescharreld boekje uit de boekenvoordeelwinkel en een hele resem handige haakfilmpes op youtube kan ik vandaag met enige trots mijn eerste creatie laten zien…

PS: Voor alle duidelijkheid, ‘t is een bloem. De bril ligt er enkel naast om te tonen hoe immens groot mijn bloem is :-)




rust

Ik heb ervan genoten. Echt waar. Mijn maand thuis zijn met de prins en de prinses was een mooie maand. Slecht weer, dat wel. Maar dat heeft de pret niet kunnen bederven. Er was rust, zelden haast, en er werd veel gespeeld en gelachen. Een paar dagen naar de zee, voor de rest fijn thuis zijn. Meer moet dat niet zijn.


mijn prins

Bij mij thuis woont een prins. Hij is groot, dapper en sterk, de vrees van elke draak in onze buurt. Overdag vind je mijn prins in zijn luchtkasteel, tussen dromen en daden. Hij bestudeert de wereld rondom hem, en groet er vrolijk elk dier dat zijn weg kruist (behalve draken dan). Als hij de zon welterusten heeft gezegd, komt mijn prins terug thuis. Omdat hij best wel moe wordt van altijd groot en sterk te zijn. Dan rolt hij zich op en nestelt zich tegen mij aan, die kleine prins van mij.


mijn prinses

Bij mij thuis woont een prinses. Ik leerde haar kennen toen ze nog heel klein was. Ze tovert soms dingen, zoals een glimlach op mijn gezicht. Als ze vrolijk is, dan lacht ze uitbundig. Maar als ze verdrietig is, huilt ze. Ik ken wel een paar spreuken om haar weer op te vrolijken, besprenkeld met knuffels en lieve woordjes als magisch toverstof. Dan straalt ze weer, en mag de wereld verder draaien, rond mijn kleine, lieve prinses.


some things never change

Juli. Mooi weer. Thuis met de prins en de prinses. Languit in de zon.
Wat hoort niet thuis in dat rijtje? Juist, het laatste. Want ik heb vandaag al zowat alles gedaan behalve niks. Ik geef toe, ik neem mijn tijd voor elke klus, en geniet er zelfs van. In mijn vrije maand wil ik graag het “gewone” leven proberen te ervaren. Dus niet elke dag op stap met de kids, van speeltuin naar dierentuin. Maar gewoon tijd doorbrengen in eigen huis en tuin: de huishoudelijke taken waar ik anders nooit of pas om 10u ‘s avonds toe kom: koken, afwassen, kuisen,… En de kleine dingen, waar de kinderen heel hard van genieten: tenten bouwen, picknicken in het gras,… Het klinkt als een dag uit de boekjes van de vrouwenbond :-)
Totdat de prinses het op een schreeuwen zet omdat haar broer haar geslaan heeft. Of één van beiden de tent laat voor wat die is en vraagt om de televisie op te zetten. Mijn pc staat al van ‘s ochtends op, want mijn mails kan ik toch niet missen.

De dag biedt soms grassprieten tussen de tenen, blozende kinderen in de tuin, en verse groenten op het bord. Maar steevast ook een mama die stiekem de uren aftelt tot wanneer papa terug thuis is, en kindjes die boos staan te wezen in de hoek.
Hoe ik het leven ook probeer te draaien, sommige dingen veranderen nooit…

lieflijk



Gisteren was leuk. Gisteren ben ik met met mijn prins, mijn prinses en haar meter naar Leuven geweest. Niet om zomaar te gaan shoppen, maar met een zeer specifiek doel voor ogen: winkeltjes bezoeken waar ze honderdenéén spullen verkopen in de categorie “je-hebt-het-écht-niet-nodig-maar-het-is-toch-oh-zo-mooi”. Van het type PIP Studio, bijvoorbeeld, een merk waar ik een beetje verliefd op ben… Mijn hele hele huis ver-PIP-pen lijkt me overdreven, en ook slecht voor de portefeuille. Ik zou ook ruzie krijgen met de man, die niet zo te vinden is voor roze in al haar tientallen varianten. Vier koffiemokken, een paar leuke bewaardozen en een vrolijke rieten mand voor de prinsessenkousen kon wel, vond ik. Gekocht bij Oplus en Tante Jojo. Serieus lieflijke winkeltjes!


mijn maand

Vandaag is een mooie dag om de draad weer op te nemen. De eerste dag van een maand ouderschapsverlof. Een cadeautje van mezelf. Ik weet nog niet goed wat ervan te verwachten. Met twee kleuters in huis zal er van rust alvast niet veel in huis komen. Maar daar doe ik het ook niet voor. Een maand tijd nemen voor de dagdagelijkse dingen, misschien iets minder moeten rushen van hier naar daar. Een maand om mijn nieuwe thuis te leren kennen, waar ik vandaag exact een week woon. Een maand zonder mijn kinderen aan andersmans zorgen te moeten overdragen, dus ook een maand zonder schuldgevoelens.

Maar zelfs in zo’n maand telt een dag maar 24 uur, dus begin ik best met een realistisch verwachtingspatroon. Van de honderden ideeën die mijn hoofd vullen, zal slechts een beperkte selectie het stadium van verwezenlijking halen. Niet getreurd, het leven stopt niet na deze maand. Ik hoop gewoon dat ik op het einde van elke dag onderstaand lijstje op zijn minst één keer kan aftikken:
- Mijn prins en prinses blij maken
- Momentje voor mezelf hebben
- Miniprojectje gedaan krijgen in huis

Vandaag geef ik mezelf alvast tien op tien. Ik ben met de kindjes naar de supermarkt geweest en op de terugweg gestopt aan de speeltuin. Het was kil, de speeltuigen waren nat, maar mijn prinses gierde van plezier op de schommel. Namiddag ben ik naar de kapper geweest, da’s altijd wel een beetje genieten (boekje lezen met een frisse look in het vooruitzicht). Vanavond heb ik de garage opgeruimd (of toch doen evolueren van zeer rommelig naar iets minder rommelig). En als kers op de taart heb ik vanmiddag best wel uitgebreid gekookt. Wie mij kent, weet dat dat een grote prestatie is.

De realiteit is echter nooit ver weg. Toeval of niet, maar net vandaag las ik in wel drie verschillende tijdschriften (ik zat bij de kapper, remember?) over zoeken naar evenwicht, over in balans zijn met jezelf, over vrouwen en hun schuldgevoelens ten opzichte van werk en kinderen. Mijn maand is een boei waar ik me even aan kan vastklampen.


« Previous   1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18   Next »